Ο φούρνος στα Θερμά της Ικαρίας

Περάσαμε πριν λίγο έξω από το φούρνο όπου θυμάμαι με έστελνε η μάμα μου με το ταψί γεμάτο φαΐ, κρέας με κριθαράκι πρέπει να ήταν, να το αφήσω για ψήσιμο όταν παραθεριζαμε στα Θέρμα Ικαρίας πριν 30 χρόνια. Η γνωστή περιέργεια μου αλλά και οι λαχταριστές τυροπιτες που τρώει ένα ζευγαράκι καθισμενο σε σκαμπό, ακριβώς έξω από το φούρνο, με κάνουν να κοντοσταθω. Δίπλα στο ζευγαράκι, ένας τύπος γύρω στα εξήντα με μουστάκι και ένα μεγάλο ξεθωριασμενο τατουάζ στο δεξί μπράτσο πίνει με άνεση τον κουπατο ελληνικό καφέ του και παραδιπλα από τον καφέ ένα πακέτο Marlboro κόκκινα. Αρχίζω να κοιτάζω μέσα στον φούρνο μήπως και θυμηθώ κάτι από τότε.

Ο τύπος μου λέει ‘Πες το’ και καταλαβαίνω ότι αυτός είναι το αφεντικό. Αρχίζω την κασέτα που έχει παίξει καμία 10αρια φορές τις τελευταίες μέρες ‘Πριν 30 χρόνια είχαμε έρθει 2-3 καλοκαίρια με τη μάνα μου και τη γιαγιά διακοπές εδώ και θυμάμαι που εφερνα σε αυτό το φούρνο φαγητό για ψήσιμο’. Μάλλον τον πέτυχα στο διάλειμμα και είχε όρεξη για κουβέντα.

Μου είπε ότι ο παλιός φουρναρης έχει πάρει σύνταξη και αυτός ενοικιαζει το φούρνο τα τελευταία 15 χρόνια. Μπαίνει μέσα και μου δείχνει το φουρναροξυλο λέγοντας μου ‘αυτό μάλλον είναι από τότε που ερχοσουν εδώ’. Ανοιξε τον φούρνο και μου βγάζει ένα ταψί με κρέας για να μου δείξει ότι ακόμα του φέρνουν φαγητά για ψήσιμο. Του ζήτησα να βγάλω μια φωτογραφία μπροστά από το φούρνο για να χω να θυμούμαι. Μετά ρίξαμε μια ματιά στη βιτρίνα στις πίτες και πήραμε χορτοπιτες με ντόπια χόρτα (τις φάγαμε λίγο πριν αρχίσω να γράφω το κείμενο και ήταν εξαιρετικές!).

Αφού έριξε μια ματιά σε όλα τα ταψια που είχε μέσα ο φούρνος, βγήκε έξω και ξανακαθησε στον άτυπο θρόνο του δίπλα στον καφέ και τα τσιγάρα. Άρχισε να μου λέει τη δική του ιστορία. Γεννήθηκε στην Ικαριά, έτσι την είπε, και έφυγε στα 7 του χρόνια με την οικογένειά του μετανάστης στην Αμερική. Το μέρος που εψαξαν να βρουν την τύχη τους ήταν η Βαλτιμορη και όλοι ασχολήθηκαν με τον ελαιοχρωματισμό κτιρίων. Και από ότι είπε τα πήγαν καλά.

Μετά ήρθαν τα προβλήματα με το γάμο και το νόμο και πριν 15 χρόνια επέστρεψε στην Ικαρία. Έψαχνε να κάνει μια καινούργια αρχή. Αποφάσισε να ξεκινήσει το φούρνο παρόλο που δεν τον είχε δουλέψει ποτέ του. Γνώρισε την ελβετιδα δεύτερη γυναίκα του και ξεκίνησε να χτίζει ξανά, στην Ικαριά αυτή τη φορά. Ο φούρνος αποδείχτηκε δύσκολη δουλειά που επιβαρυνε την υγεία του αλλά το κέρδος ήταν καλό. Και μετά ήρθε η κρίση και η σεζόν στο νησί συρρικνωθηκε και η αγοραστικη δύναμη των παππουδων που έρχονται για ιαματικα λουτρά περιορίστηκε. Σήμερα σκέφτεται να επιστρέψει στην Αμερική που έχει τις κόρες του και τα οικονομικά είναι καλύτερα ή έστω στην Ελβετία λόγω της γυναίκας του.

Τον διακόπτει ξαφνικά ένα βαν που παρκάρει έξω από το φούρνο και ο οδηγός που κατεβαίνει γρήγορα και του λέει ‘έτοιμα τα ψωμιά για τη διανομή;’. Καταλαβαίνω ότι κάπου εδώ πρέπει να σταματήσει η κουβέντα μας και του απλωνω το χέρι για να τον χαιρετησω και να του ευχηθώ καλή τύχη για τη συνέχεια…

Μοιραστείτε: