Στα Θέρμα της Ικαρίας 30 χρόνια μετά…

Αδιαμφισβήτητα αυτό το καλοκαίρι το έχω αφιερώσει για να κλείσω μερικούς ανοικτούς λογαριασμούς με κάποια από τα απωθημένα μου. Απωθημένα με μέρη που ήθελα να δω για πρώτη φορά ή να ξαναδώ μετά από πολλά χρόνια και απωθημένα με ανθρώπους που ήθελα να ξαναδώ ή να τους ξαναδώ με άλλο μάτι και να γνωρίσω άλλα κομμάτια του εαυτού τους.

Από τη λίστα αυτή δεν μπορούσε να λείπει η Ικαρία, το μοναδικό μέρος εκτός Κρήτης που είχα κάνει διακοπές στα παιδικά μου χρόνια. Να ναι καλά η γιαγιά Μαρία, που ο γιατρός της σύστησε να κάνει ιαματικα λουτρά για να καλυτερέψουν τα αρθρητικά της. Στα μέσα της δεκαετίας του ’80, εγώ η μάνα μου και η γιαγιά μου αφηναμε τη ζεστή αγκαλιά της Βασιλικής στην Ιεράπετρα και μέσω Αθηνών παίρναμε το καραβι των 10 και πλέον ωρών για να έρθουμε στα Θέρμα της Ικαρίας. Για ποιο λόγο στην Ικαρία, πόσες μέρες και για πόσα καλοκαίρια γινόταν αυτή η ιστορία μη με ρωτάτε να σας πω γιατί αυτές είναι λεπτομέρειες που αδυνατιζουν στο πέρασμα του χρόνου. Θυμάμαι που και που ερχόταν για λίγες μέρες να μας δει ο πατέρας μου και ο αδερφός της μάνας μου. Τι έμεινε από αυτές τις εμπειρίες; Μια φωτογραφία μου σε ένα καράβι και κάποιες αναμνήσεις σαν ξεθωριασμενη από τον ήλιο αφίσα σε επαρχιακό δρόμο.

Τρία είναι τα πιο χαρακτηριστικά που θυμάμαι που έχουν ενδιαφέρον γιατί σκιαγραφούν τον τρόπο που έκαναν οι Έλληνες διακοπές στα νησιά τη δεκαετία του ’80. Πρώτο και καλύτερο τη μάνα μου να μου δίνει το ταψί με κρέας και κριθαράκι να το πάω στο φούρνο του χωριού για ψήσιμο. Το δεύτερο είναι μια συκια που σκαρφαλωναμε 3-4 μπομπιρες για να δούμε καμια ταινία στο θερινό σινεμά που υπήρχε τότε! Μάλιστα, μια ταινία που μου μείνε και που φανταζε εντελώς αλλοκοτη στο παιδικό μυαλό μου, αργότερα έμαθα ότι λεγόταν Mad Max. Και τέλος τις άπειρες τσούχτρες που ξεβραζε η θάλασσα τις μέρες με μπονάτσα που τις μαζεύαμε με αποχες και βατραχοπέδηλα για να τις βγάλουμε έξω στον ήλιο. Πέρα από αυτά υπήρχε το ψάρεμα με καλάμι και σαλαγκιά, η βόλτα για ρίγανη στα ψηλά του νησιού και η γιορτή της εκκλησίας των Αγίων Αναργύρων.

Είμαι περίεργος τι θα έχει μείνει από όλα αυτά και τι άλλο θα αναδυθεί από τη μνήμη μου βλέποντας ξανά το μέρος και συζητώντας με ανθρώπους που ίσως συνυπήρξαμε εδώ εκκείνες τις εποχές…

Μοιραστείτε: